Posted on

”369 Dagen later voel ik me compleet gevangen. Gevangen, in een hoofd met een stel hersenen dat mank loopt.

Iets meer dan een jaar na het CVA stond ik aan de voorgrond van een enorm diepe depressie. Ik schreef het onderstaande dagboekmoment toen ik het leven totaal niet meer zag zitten. Gelukkig sta ik nu wel anders in het leven, maar vlakken in mijn leven waarin ik toendertijd pijn en verlies voelde? Dat verdriet zit er nog steeds. Nog even scherp.

Geschreven: 25-01-2017

Wauw. 369 dagen later, ik ben ruim een jaar verder. Wat heb ik verkeerd gedaan? Zes maanden had ik de tijd volgens de Revalidatiearts. In die periode konden er nog dingen verbeteren en herstellen, daarna zou het stabiliseren. Het is gestabiliseerd en verbeterd, maar niet op een niveau waar ik mee wil leven.  Ik was te vastbesloten en heb me blind gestaard op maar 1 doel; Mijn kunnen weer minimaal herstellen tot wat het was voor het herseninfarct. Ik heb de strijd verloren. Mijn tegenstander aangevallen, maar onderweg ben ik compleet mijn eigen geluk verloren. Ik heb niet eens gelijk kunnen spelen, laat staan winnen. Vragen om ‘revanche’ behoort ook niet meer tot de mogelijkheden.

Alle risicofactoren heb ik gecontroleerd en aangepakt om de kans op herhaling te minimaliseren. Ik heb mezelf uitgehongerd om 20 kilo af te vallen. Ben gestopt met roken en heb braaf mijn pillen geslikt. Alles om die voortdurende angst en frustratie naar dit lichaam te compenseren.  Vol ging ik de revalidatie en re-integratietrajecten in, maar het heeft niet geleid tot een herstelpunt waar ik tevreden mee kan zijn. Het afgelopen jaar ben ik alleen maar gedefinieerd in blijvende beperkingen. Door therapeuten, het UWV, artsen en vooral door mezelf. Elke beperking voelt alsof er een stukje van de oude Fara is doodgegaan. Eigenlijk ben ik levend aan het cremeren denk ik.

Mijn omgeving omschreef mijn herstel en proces als inspirerend. Een meisje dat haar leven 360 graden omdraaide en niet dacht in beperkingen. Een ‘succesverhaal’. Heel kort heb ik dat ook zo gevoeld. Het moment dat ik een werkweek had gemaakt van 32 uur en het voelde alsof ik er ‘bijna’ weer was. Ik had de controle gepakt over mijn eigen leven en zou een comeback maken om trots op te zijn. De buitenwereld zag me weer als persoon en niet als patiënt. Waarschijnlijk waren de verwachtingen van mijn omgeving toen al realistischer dan mijn eigen doelen. Die 32 urige werkweek heb ik welgeteld 1 week volgehouden. Daarna stortte mijn fundering compleet in.

En nu ben ik dus 369 dagen verder. Mijn baan? Weg. Mijn hobby’s? Ik kan ze niet meer op het zelfde niveau doen, dus geven ze geen voldoening meer. Mijn cognitieve kwaliteiten? Ze zijn verminderd en daarmee geen kwaliteiten meer. De Fara die altijd een onuitputtelijke en strijdlustige energie vertegenwoordigde? Ze kan nog 3 uur lang haar ogen open houden na een nacht goed slapen.

Alle elementen waar mijn leven uit bestond zijn binnen een jaar veranderd of weg. En mijn ‘ik’? mijn ik is zoek. Ik ben haar kwijt. Ik heb haar wel geroepen, liefkozend, boos, dwingend. Maar ik denk dat ze de weg naar mijn nieuwe huis misschien nog niet weet. Haar lichaam is hier wel al aangekomen. Maar haar geest is nog ergens anders blijven hangen.

Ik heb gebouwd op drijfzand, geen moment ruimte gelaten voor enige vorm van stilstaan en acceptatie van mijn nieuwe waarheid. Maar weet je wat het is? Ik ben veel te bang voor het beton. Voor waar mijn nieuwe basiskunnen uit zal bestaan.

Er zijn zoveel functies van mijn kunnen die nooit meer zullen herstellen tot wat ze waren; mijn energieniveau, mijn concentratie, mijn beleving van geluid en licht en ga zo maar door. En niemand lijkt te snappen hoe moeilijk dat simpele dagelijkse dingen maakt. Boodschappen doen, gesprekken kunnen volgen, simpelweg genieten van dezelfde dingen als voor het infarct. Gewoon een cappuccino kunnen drinken in een koffietentje, gewoon een tenniswedstrijd spelen, gewoon een boek lezen. Gewoon. Verdomme gewoon een dag lang wakker kunnen zijn.

369 Dagen later voel ik me compleet gevangen. Gevangen, in een hoofd met een stel hersenen dat mank loopt. Misschien had ik beter kunnen kiezen voor het bouwen van een tiny house op wielen. Zo eentje waarmee je kunt vertrekken wanneer je wilt en die je zo ergens anders op de wereld neer kunt zetten. Want ik wil weg. Ik hunker er naar. Het einde van mijn levende crematieproces. Niet langer levend geroosterd worden door mijn eigen geest in dit mank lopende lichaam. En zodra ik de buitenwereld in stap verergert het ontzettend. Ik wil weer buitenspelen, want de buitenwereld biedt een legioen aan opties om de dood in te stappen.

Geschreven door: Fara Verhagen

2 Replies to “Dagboekmoment; 1 jaar na mijn CVA”

Laat een antwoord achter aan Fara Verhagen Antwoord annuleren

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.