Posted on

Gewoon migraine mevrouw, mocht u morgen nog niks voelen in uw arm dan kunt u contact opnemen met huisarts. Dat was de boodschap waarmee ik ging slapen.

Dagboekmoment: 22-01-2016

Ik hoor mijn naam: ’Mevrouw Verhagen?’ Ik sta op van het bankje en volg haar braaf naar de spreekkamer. Een gevoel van schaamte bekruipt me als ik haar volg. Dit is al de 2e keer in twee weken dat ik hier zit. En weer met vage klachten, straks denkt ze dat ik hypochonder ben. ‘Neem plaats’. Twee vriendelijke ogen kijken me aan en vragen vervolgens of ik kort kan uiteggen wat er aan de hand is. Aan de zojuist gerepeteerde versie in de wachtkamer heb ik eigenlijk niets meer. Kort en bondig probeer ik uit te leggen wat er gisteravond op de tennisbaan gebeurde en vertel ik over het gesprek dat ik telefonisch voerde met de Huisartsenpost. Er volgt een serie aan vreemde testjes. Ik begrijp het niet, waarom laat ze me in een rechte lijn voetje voor voetje door de spreekkamer lopen? Zie je wel, misschien denkt ze inderdaad dat ik het verzin en is ze aan het testen of ik niet onder invloed van alcohol of drugs ben ofzo. Toegegeven, dat schoot even door m’n hoofd, ookal heeft ze me geen moment het gevoel gegeven dat ik zojuist een onzinverhaal opgehangen heb. Tot slot schuift ze een bloeddrukmeter om mijn arm.

Alhoewel haar blik nog steeds vriendelijk en rustig is staan haar ogen nu op standje ‘serieus’. Ze had besloten even contact te zoeken met de neuroloog in het ziekenhuis. ‘Neemt u even plaats in de wachtkamer mevrouw Verhagen, dan haal ik u zo weer op.’ Mijn vorige plek was nog vrij dus koos ik weer voor vertrouwd uitzicht op de gele wipwap banaan die in de hoek staat. Ik snap het niet. Gisteravond kreeg ik nog te horen dat het echt niets was om me zorgen over te maken. Bovendien was het geruststellend genoeg volgens de assistent dat mijn mondhoek niet scheef hing en ik goed kon articuleren. Hart en vaatproblematiek kwam op mijn leeftijd zelden voor volgens haar. ‘Gewoon migraine mevrouw, mocht u morgen nog niks voelen in uw arm dan kunt u contact opnemen met huisarts.’ Dat was de boodschap waarmee ik ging slapen.

‘Je moet naar de neuroloog’. Ik kijk haar bedenkelijk aan en vraag of dat op een vrijdag zou kunnen, dat is het meest handig met mijn werk. ’ Nee je moet NU naar de neuroloog.’ -‘ Waar vind ik die dan nu per direct?’ – ‘Bij de spoedeisende hulp, daar kan je je melden. En ga er maar van uit dat ze je een nachtje houden, ook als het niks blijkt te zijn.’ Ik laat een korte stilte vallen. Ergens had ik gisteravond al door dat er iets niet klopte, maar deze had ik niet zien aankomen. De huisarts weet niet hoe groot mijn angst voor ziekenhuizen is. Als kind durfde ik al niet naar de dokter als er iets aan de hand was. Dan koos ik liever voor thuis creperen dan dat iemand in een witte jas aan me zou zitten Maar ze was zo stellig en zeker dat ik dat nu niet overwoog. ‘Oke, dan rij ik even snel langs huis om wat spullen op te pikken en dan ga ik door naar de Eerste Hulp.’

‘Dat gaat niet, je mag geen auto meer rijden. Kan iemand je ophalen? Anders bel ik even een ambulance voor je.’
‘Dat is niet nodig, ik bel mijn vriend wel even.’ Een leugen, ik was er zeker van dat ik heus nog wel auto kon rijden. Ik voelde me ten slotte verder prima. Ik ging toch alleen naar de neuroloog voor een gesprek? Het woord ‘herseninfarct’ of ‘beroerte’ was op dat moment nog helemaal niet gevallen.

Een klein uurtje later zit ik in een kamertje met de Neuroloog. Bij binnenkomst hadden ze wat basiscontroles gedaan en voor ik het wist lag ik ineens onder een CT scanner. De neuroloog is een vriendelijke vrouw met kort blond haar van een jaar of 40. Weer moet ik mijn verhaal opnieuw doen. Een verpleegkundige had daar zojuist ook al om gevraagd, dus leg ik voor de derde keer die ochtend uit wat er gebeurd was en wat ik voelde in mijn rechter arm en hand. Terwijl ik mijn verhaal aan het vertellen ben wordt ze plots uit het spierwitte kamertje geroepen. Ongeduldig blijf ik alleen achter in het witte hokje. Ik sta nog even stil bij het feit dat het ziekenhuis er van binnen inderdaad zo ‘ziekenhuisachtig’ uitziet als ik me had voorgesteld. Het woordje ‘huis’ in de term ziekenhuis is niet terug te voelen in het interieur. De deur van de kamer gaat open en de neuroloog neemt weer plaats achter haar scherm. Ze viel maar meteen met de deur in huis. ‘Mijn vermoeden is zojuist bevestigd, u heeft een klein herseninfarct doorgemaakt. We gaan je opnemen.’

Daar zit ik. Alleen in een kamertje met de neuroloog en de witte muren. Ik zeg niks. Ik voel ook niks. ‘Kunt u iemand bellen? Heeft u een tas met wat spulletjes meegenomen?’ Direct schakel ik over naar mijn praktische denkkant. Dat stuk van mijn hersenen functioneerde blijkbaar nog prima. ‘Ja er ligt een tas met wat spullen in mijn auto. Ik zal in ieder geval mijn werk even moeten bellen dat ik vandaag niet kom.’ Om eerlijk te zijn was het tweede praktische item waar ik direct over in de stress schoot mijn sigaretten. In een ziekenhuis mocht je niet roken. Daar brak het zweet me meer van uit dan de boodschap ‘U heeft een klein herseninfarct doorgemaakt.’ Geen idee wat dat betekende, wel wist ik wat het idee van niet aan een sigaret kunnen lurken voor mij betekende. ‘Is het handig dat ik even naar mijn auto loop en mijn tas ga halen? Dan rook ik nog een sigaret en kom ik daarna terug.’

Ze keek me streng aan en vertelde dat ik niet meer alleen op pad mocht en per direct moest stoppen met roken. Een verpleegkundige zou me zo op komen halen en me vergezellen naar mijn auto om me daarna naar de afdeling Acute Neurologie te brengen. Een persoonlijke escort naar mijn auto dus, waarmee de optie om nog snel even te roken meteen van tafel werd geslagen. Ze sloot af met de vraag of ik niet liever plaats wilde nemen in een rolstoel? Een rolstoel? Geen denken aan. ‘Nee hoor, ik kan prima lopen.’ ‘ Oke, dan zie ik u straks op de afdeling en dan praten we verder.’ Ik geef haar een hand en ze verlaat de ruimte.

Zij ging verder met een ‘normale werkdag’. Een normale werkdag zou er vanaf dat moment voor mij nooit meer komen.

Geschreven door: Fara Verhagen

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, gedichtjes of andere hersenspinsels? Klik dan hier om BreinVenijn te volgen op Facebook!

@BreinVenijn

11 Replies to “Dagboekmoment; Bij de huisarts”

  1. Heftig verhaal Fara en toch zo nuchter en verteld, Hoe het leven van het een op het andere moment anders wordt, zonder enige waarschuwing vooraf. Sterk dat je deelt!

    1. Hi Bernadien,

      Bedankt voor je reactie, tof!
      Ik moet zeggen dat het delen kwetsbaar, maar toch ook heel fijn voelt. Ik hoopte een stukje herkenning en erkenning te creeeren, maar compleet onverwacht haal ik er zelf ook een voel herkenning uit. Lezers delen ook hun verhaal met mij en echt dat is fantastisch!

      Liefs,
      Fara

  2. Lieve Faar,
    Met bewondering jou verhaal nu eens op ” papier” gelezen.
    Ik vind het bijzonder knap hoe je dit allemaal verwoord en er ook nog een humoristische draai aan weet te geven.
    Wat een powervrouw!!
    Wat een mooi opgezette site..
    Je mag trots op jezelf zijn, petje af.
    Liefs,
    Saskia.

    1. Hi Saskia,

      Dankjewel, ontzettend lief!
      En die humor, ik hoop dat die de zwarte randjes ook in mijn gevoel uiteindelijk gaat overheersen:)

      Liefs,
      Fara

  3. Lieve Fara,

    Mooi geschreven het leest het als een goed boek, het zijn de puzzelstukjes die als collega niet zichtbaar waren. Voor mij heel waardevol. Ik hoop dat je dit blijft delen, ik blijf je volgen!!!

    Arnoud

    1. Hi Arnoud,

      Wat leuk dat je op mijn blog terecht bent gekomen! Ja kan me voorstellen in die tijd veel van mijn puzzelstukjes niet zichtbaar waren, ik had ze zelf toen ook nog niet helemaal duidelijk in beeld hoor;)

      Tof dat je me gaat volgen!
      Groetjes,

      Fara

  4. Lieve Fara wat ben jij een bijzondere vrouw zo moedig en sterk als alle mensen zijn zoals jij dan zal de wereld zo mooi zijn

    1. Hi Yvonne,

      Wat ontzettend lief! En ach, wat vetreft sterk en moedig, dat varieert per dag hoor. Hartstikke leuk dat je de blog gelezen hebt, hopelijk gaat alles goed met je:)

      Liefs,
      Fara

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.