Posted on

Als een 10-jarige die een lolly krijgt omdat die zijn kamer heeft opgeruimd. Dat is hoe ik de complimentjes ervaar over mijn ‘prestaties’. Prestaties tussen dikke aanhalingstekens, want het voelen niet als prestaties. Mijn prestaties voelen ergens vergelijkbaar met een zure mat. Je weet wel, zo’n rood ding dat blinkt van de suiker en in het begin heerlijk zoet smaakt. Daarna neemt de zure smaak steeds meer de overhand en als die bijna op is denk je elke keer weer; ‘Jeetje wat zijn die dingen toch zuur, waarom eet ik ze?’

‘Wat ben je goed bezig Faar. Ik ben echt trots op je!’ Een gegeneerd gevoel rolt door mijn door mijn lijf als ik de woorden uit de luidsprekers van mijn telefoon hoor komen. Een vriendinnetje complimenteert me over mijn blogs en spreekt haar trots uit over hoe ik het de laatste tijd doe. Ik zie wel dat ik stapjes vooruit gemaakt heb. En het voelen ook als stapjes. Maar om nou te zeggen dat het echt als vooruit voelt. Het voelt alsof ik nog een enorme inhaalrace moet lopen en de finish nog mijlenver is. Ik schaam me ergens wanneer ik complimenten ontvang over in mijn ogen ‘bijzaken’ of kleine dingen. Want wat zegt dat eigenlijk over wat mensen nog van mij verwachten?

Stiekem schieten de beelden door mijn hoofd over hoe haar leven eruit ziet; Een fulltime baan, net gepromoveerd. Ze staat vijf keer per week op de tennisbaan en ik zie haar groeien in allerlei aspecten van haar leven.

‘Nou het is maar vrijwilligerswerk, zoveel stelt het allemaal niet voor. Hoe is het met je moeder?’, antwoord ik. –‘Je hoeft er niet zo makkelijk overheen te praten hoor, ik ben echt trots op je!’ Inmiddels voelt het alsof ik ook een sticker heb gekregen bovenop de krul, net als wanneer je vroeger op de basisschool een voldoende haalde. De sticker, dat was de dubbele bonus. Lieve help, wat was ik oprecht gepikeerd trouwens toen ik de overgang maakte naar de middelbare school. Mijn eerste toets was voor Nederlands, een prachtige 8 prijkte bovenaan in mijn cijferlijst. Maar ik kreeg dus geen sticker. GEEN STICKER.

Nu ben ik 28, ik krijg nog steeds lollies en stickers. Weliswaar in een andere vorm. Ik ben alleen helemaal niet zo ‘trots’ op het rapport waar ik mee thuis kom. En het voelt dus ongemakkelijk om daarmee gecomplimenteerd te worden. Dat betekent niet dat ik nooit een trots gevoel ervaar hoor. Wanneer ik in een klap de voordeursleutel te pakken heb aan mijn mega sleutelbos, of als ik in het donker met mijn slaapogen bij de eerste poging mijn badjas op het haakje weet te mikken voelt dat echt wel als een mini overwinning. Ik ben nou eenmaal dol op winnen.

En waarschijnlijk, wanneer mijn omgeving nooit woorden van trots of waardering uit zouden spreken zou mijn eigenwaarde nog verder wegkruipen onder de steen waar het al ligt. Maar ergens geeft het wel aan wat mijn omgeving nog van mij verwacht. Als ik vroeger een paar uur had gewerkt hadden ze waarschijnlijk gereageerd met; ‘Ooh lekker heb je vakantie?’ Nu zijn ze trots als dat me lukt. Ontzettend lief, wat zou ik dat ook graag zelf voelen. Voor hun besta ik uit veel meer dan wat ik doe qua werk. Voor mezelf besta ik ook uit meer, maar ik mis het trots zijn op MEZELF.

Voor hun gevoel is er ook helemaal geen sprake van een disbalans in vriendschappen bijvoorbeeld. Maar voor mij is het een lastig ding in relaties. Ik wil me graag gelijkwaardig voelen aan de ander. Het voelt toch wel een beetje alsof mijn prestaties niets voorstellen als ik naar mijn omgeving kijk. Vergelijken met mijn oude niveau of de omgeving, jep heeft geen zin. Weet ik best wel. Maar tsongejonge wat mis is het; Dat iemand echt iets van je verwacht waar je keihard je best voor moet doen. Want het is gewoon zo; Ik vind het echt fijn om aan de verwachting van een ander en al helemaal om aan die van mezelf te voldoen. En juist die verwachting van mezelf om daar aan te voldoen is het probleem..

Het lijkt me fantastisch om gewoon trots te zijn op wat ik al heb. Sep, een leuk huis, lieve vrienden, de muziek. Trots? Nee dat is niet wat ik voel als ik aan die dingen denk, wel blijdschap. Ik mis de voldoening denk ik.

Dus nu het vraagstuk; Waar ga ik dan die trots en voldoening in vinden om te zorgen dat mijn eigenwaarde onder die steen vandaan kruipt en niet verandert in een fossiel? Eigenlijk weet ik het antwoord op die vraag niet. Ik zoek er ook pas 4 jaar naar..

Wat ik wel weet? Dat het voor mij echt goed werkt om dingen te doen die ik dus niet kan vergelijken met een oud niveau. Ten minste; als ik er trots uit wil halen. Want ik kan echt nog wel blij worden van het doen van dezelfde dingen zoals vroeger, zoals tennissen. Maar als ik de trots zoek, werkt het goed om activiteiten te doen die ik niet kan vergelijken met eerdere prestaties.

De fysiotherapeut van Revalidatiegeneeskunde in het UMCU kwam twee weken  geleden met de suggestie om een golf te gaan proberen als sport. Verrast keek ik haar aan. ‘Golf..?’ –‘Ja daar zitten heel veel raakvlakken met tennis in. Het vraagt techniek, er zit een wedstrijdelement in, het is een balsport, het is een buitensport. Maar visueel is het rustiger als tennis.’ Ik kan het balletjes niet goed meer volgen op de baan door mijn hersenletsel en stiekem mis ik het enorm om echt een sport voluit te kunnen doen waar ik ook daadwerkelijk passie voor voel. Ik zie mezelf tot nu toe vooral in een karretjes racen over het gemaaide gras, Sep in een fietsmandje voorop met twee flapperende oren alsof die elk moment op kan stijgen. Lijkt me hysterisch leuk, maar voldoening?  

Ik heb toch besloten het een kans te gaan geven; Who knows; Wie weet wordt het een hole in one!

Ps: Ik denk trouwens ook dat ik gevoeliger ben voor een zakgeld verhoging dan voor een lolly of sticker. Al is het beeld bij golf voor mij vooral dat het me veel zakgeld gaat kosten. Misschien kan ik ze betalen met mijn lolly en sticker assortiment, ouderwetse ruilhandel of zoiets?

One Reply to “Dagboekmoment: Lolly’s & Stickers”

  1. Hoi Fara, we kennen elkaar nog niet, maar graag stel ik me hierbij even in het kort voor; mijn naam is Hanna de Mink, ik ben een dankbare klei-student bij Mia. Wat een feest om bij Mia nieuwe kneepjes (letterlijk in de klei) te leren en te ervaren. Mia schreef me vanochtend een appje en die ging over jou; of ik zin heb om te mozaiëken – Mia wees me op jouw site en blogs en het onomkeerbare barre feit dat je bent getroffen door een hersenberoerte op jonge leeftijd. Toevallig heb ik al twee weken twee vindsels staan in mijn garage, twee houten bij zet tafeltjes, die stonden, als voor oud-vuil, langs de straat. “Dààr komt moziëk op, is het eerste wat ik dacht. Keerde m’n auto om en tilde de kleine tafeltjes achterin. Ziezo. Iets om naar uit te kijken.
    Het staat al een poos hoog op mijn verlangenslijstje; verder te gaan met mozaiëk bedenken en maken, vooral. Ik hoorde van Mia, dat je dat ook wilt. Lijkt mij een perfecte combinatie; twee zielen met dezelfde gedachten. Wat fijn is, het kan bij Mia,
    want hier thuis is veel reuring en nogal weinig ruimte. In dit jaargetijde kan het ook makkelijk: buiten! Lijkt jou het wat? mijn mail adres is hannademink@planet.nl
    Ik zie er naar uit! Hartelijke groeten Hanna

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.