Posted on

Ze zeggen met de tijd wordt je wijzer
Maar hoe ouder ik word,
hoe bewuster ik bezig ben met alles om me heen
En hoe bewuster ik kijk, hoe banger ik word van iedereen.

Al die poppetjes die chaotisch door elkaar bewegen op deze aard
De drang om mekaar een overtuiging op te leggen is wat mij zorgen baart
Want eenmaal we met z’n allen in dezelfde haven ontwaken
Gooien we mekaar over boord om ruimte voor onszelf te maken.

De controle die me door de vingers lijkt te glippen
De angst om bij een verkeerde afslag uit de bocht te slippen
Als de angst me bekruipt van alles wat zou kunnen zijn.
Dan sluit ik mijn ogen en maak mijn wereld klein.


Ik zoek naar antwoorden zonder te weten welke vraag te stellen
Ik roep dat ik vrij wil zijn maar trap zelf steeds op de remmen
Ik zeg dat ik het anders aan ga pakken maar kan de pogingen niet meer tellen.
Ik vertel dat ik ‘ik’ wil zijn, maar wil ik deze mij eigenlijk wel leren kennen?

Ik vraag me af, als ik aan het roer zou durven te gaan staan als trotse kapitein
wie zou ik dan werkelijk zijn?
Ik zou mijn zeilen hijsen om de wind vol vertrouwen te vangen
Alle prikkels de loef af steken door te luisteren naar mijn eigen verlangen

Ik zou vrede sluiten met de zee en de oneindigheid die ze uitstraalt
En me ongecontroleerd mee laten voeren door de stroming die het tij bepaalt.

Maar morgen, als de wekker mij vertelt dat het tijd is om op te staan?
Dan zal ik vast gewoon weer in ritme van de wereld meegaan.
En blijf ik gewoon dat poppetje tussen de rest, piepklein
Dat zich wanhopig af blijft vragen hoe het zou voelen om deze nieuwe ‘ik’ te zijn.

Geschreven door: Fara Verhagen

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, gedichtjes of andere hersenspinsels? Klik dan hier om BreinVenijn te volgen op Facebook!

@BreinVenijn

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.