Posted on

‘Hij heeft 2 piemeltjes Humberto!’ Ineens verdwijnt mijn vermoeidheid even naar de achtergrond en richt ik mijn blik op de tv. Ja, eerlijk is eerlijk; 2 piemels? Je hebt mijn aandacht hoor. Enthousiast leggen Freek Vonk en zijn vrouwelijke evenbeeld uit dat een cobraslang 2 piemels heeft. De evolutie heeft de slang zo gemaakt dat als zijn ene voorraad leeg is, hij zo over kan schakelen op zijn reservezaad.

Waar de cobraslang dus geëvolueerd is in een soort supersoaker met zijn 2 piemels, voelt het alsof ik eerder het tegenovergestelde bereikt heb van evolutie sinds mijn CVA.

Mijn eerste gedachte was; Wauw. De tweede? Ik heb ook een reservevoorraad nodig! Nee niet van zaad, maar van energie. Is de ene batterij leeg? Dan schakel ik gewoon over op de ander. Waar de cobraslang dus geëvolueerd is in een soort supersoaker met zijn 2 piemels, voelt het alsof ik eerder het tegenovergestelde bereikt heb van evolutie sinds mijn CVA. Mijn energielevel is bij wijze van spreken terug-geëvolueerd.

Vermoeidheid; zonder twijfel hetgeen dat ik het meest beperkende gevolg vindt van mijn NAH en auto-immuunziekte. Je energielevel is namelijk rechtstreeks bepalend voor wat je in de praktijk kunt met je dagen. En die praktijk matcht voor mijn gevoel totaal niet met mijn identiteit. Het effect van vermoeidheid op de kwaliteit van leven wordt naar mijn inziens sowieso enorm onderschat. En daarmee ook de geestelijke gevolgen van de onvermijdelijke verveling die uit die vermoeidheid voortkomt. Het is het soort verveling dat iedereen herkent als je het vergelijk trekt met hoe het voelt als je al 4 dagen ziek in bed ligt. Dan ben je het ‘ziek zijn’ zat. Je verveelt je kapot. Iemand met NAH ervaart dat elke dag..

Ik voel me van binnen nog dezelfde ‘ik’ als voor mijn CVA. Ik ben nog steeds ambitieus, energiek, leergierig enzovoorts. Maar als ik dan naar mijn huidige daginvullingen kijk, kruipt mijn eigenwaarde het liefst weg onder een steen.  Het voelt alsof ik een dubbele persoonlijkheid heb. In de momenten dat mijn batterij nog opgeladen is voel ik me ‘mij’, kan ik zijn wie ik wil zijn. Om het maar even visueel te maken; in die uren voel ik me Fara het Duracellkonijn. Dit komt in mijn geval neer op ongeveer 5 uur per dag. In die uren moet ik wel ook de basisdingen doen zoals koken, douchen, wandelen met de hond etc. Is best haasten soms. Maar in die uren kan ik ook daadwerkelijk genieten van de activiteiten die ik doe.

Maar buiten die uren, wanneer mijn batterij niet meer gevuld is, verander ik gevoelsmatig ineens in een totaal ander persoon.  Dan ben ik iets wat ik niet wil zijn; Moe. Fara de Schildpad. Mijn ik verandert niet, maar wat diezelfde ik in de praktijk dan nog kan wel. Rusten is dan ook een enorm frustratiepunt. Langzaam aan doen? Pauzes nemen? Ik doe het, maar het voelt alles behalve ‘relaxt’.

Ik vind het lastig om nog eigenwaarde te voelen in de momenten dat ik op de bank lig, of niet zoveel doe. En ik wil al helemaal niet dat de buitenwereld me associeert met mijn Fara de Schildpad kant. Niet dat mijn directe omgeving dat doet, totaal niet. Maar ik vind het zelf erg lastig om die kant te vertegenwoordigen. En toch; Het is wel degelijk van belang en ook onderdeel van mijn dagelijkse praktijk. Want vertegenwoordig ik niet die Schildpad-kant? Dan slinkt het aantal Duracell uurtjes en dat wil ik natuurlijk niet.

De laatste tijd herinner ik mezelf er vaker aan dat mijn hersenletsel niet kenmerkend is voor mijn ik. Stukje bij beetje kan ik af en toe ongefrustreerd die Schildpad zijn, met de gedachte dat ik daardoor EXTRA kan genieten van mijn Duracell uurtjes. En rusten met die gedachte? Dat helpt!

Trouwens, ik weet niet of reïncarnatie tot mijn opties behoort wanneer ik doodga, maar zoja? Laat mij dan alsjeblieft terugkomen als een cobraslang. 

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, gedichtjes of andere hersenspinsels? Klik dan hier om BreinVenijn te volgen op Facebook!

@BreinVenijn

One Reply to “HET DURACELLKONIJN VS. DE SCHILDPAD”

  1. Hoi Fara,

    Ik ben Dirk, mijn complimenten voor je blog, erg goed dat je erover schrijft en emoties en frustraties van je af schrijft!

    Heel herkenbaar, ik heb gister weer teveel gedaan, en lig nu ook verplicht op de bank mijn tijd uit te zitten. Wachten tot die batterij weer een beetje is opgeladen om iets te kunnen doen. Soms denk ik, ik zou alles wat mogelijk is willen uitbesteden,
    zodat ik mijzelf maximaal kan ontlasten. Achja anyway, heel veel sterkte!
    Liefs Dirk.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.