Posted on

Hupsakee ik neem jouw boodschappen mee!

Zeker de helft van mijn ongeorganiseerde lijstje ligt al in mijn kar. Je weet wel, zo een opsomming die begint met tomaten waarna de rest volgt om vervolgens te eindigen met komkommer.  Het pad voor het kwarkschap waar ik sta is niet zo breed, iedereen parkeert zijn kar aan de zijkant om daarna te belanden in de keuzestress door het enorme assortiment. Zo sta ook ik naar de kermis van gekleurde kwarkbakjes, lekkere toetjes en pakken vla te staren. Mijn relatie met kwark is sterk, een vriendinnetje vertelde mij laatst dat er zoiets als een lactose verslaving bestaat. Stiekem heb ik het later gegoogled, zeker weten dat ik mezelf dat labeltje op kan plakken. Dus mijn innige relatie met de zuivel heeft een naam. Hij gaat namelijk zo ver dat ik inmiddels elk merk en elk smaakje uit heb geprobeerd. Het gevolg daarvan is dat ik soms wel 3 verschillende supermarkten afrij om mijn koelkast precies te kunnen vullen met al mijn lievelingssmaakjes. Want echt geloof me, de vanille kwark van de Jumbo is fantastisch, De Biogarde magere kwark van de AH is heerlijk en op het gebied van Griekse Yoghurt is die van de Liddl absoluut mijn favoriet. Dat kan je liefde noemen; je zo in willen spannen voor de perfecte collectie. Liefde gaat bij mij door de maag, dat is duidelijk.

Eenmaal ik de Biogarde gevonden heb in het kermisschap stapel ik 2 bakjes op elkaar in mijn kar en vervolg ik mijn weg naar de geurstokjes van Robijn. Ook zo’n verslaving. Wanneer ik de blauwgroene verpakking in mijn wagen leg vallen mijn ogen op het kilopak kipfilet. Kip is niet mijn ding en stond toch ook niet op mijn lijstje? Naast de kipfilet staan 3 bakken AH eigen merk Magere Kwark. En dat merk? Juist niet mijn type, die heb ik al gedate en er was duidelijk geen klik tussen ons. Als het om kwark gaat ben ik zeker niet monogaam, maar vreemdgaan met AH eigen merk zou ik nooit doen. Langzaam landt het dat de kar vol ligt met een assortiment aan boodschappen die niet van mij zijn. Geïrriteerd kijk ik in de kar. Robijntje kijkt me lachend aan terwijl ik me besef dat iemand anders ervandoor is gegaan met mijn kar en boodschappen. De kar achterlaten en opnieuw mijn lijstje afgaan? Nee. Ik besluit me burgerlijk te gedragen en alles terug te leggen. Ik ben tenslotte Koningin spookrijden in het nieuwe eenrichtingsverkeer in de supermarkt.

Zo gezegd zo gedaan, 20 minuten later sta ik opnieuw  voor het kwarkschap. Naast mij staat een blonde jongen van een jaar of 20. Hij heeft een grote bak magere kwark in zijn handen en een kilopak kipfilet. Dikke klodders gel in zijn blonde haar, een ‘ik kom net uit de douche look’ waar ik met mijn pluizige krullenbos jaloers op kan zijn.  In de hoek spot ik een kar waar 2 pakken koolraap in liggen. Juist, die stonden op mijn lijstje.. Zo onopgemerkt mogelijk scan ik de rest van de inhoud van het wagentje. Mijn boodschappen, overduidelijk. Geïrriteerd heb ik alle boodschappen zojuist teruggelegd met het idee dat een ander zo ‘stom’ is geweest om mijn kar mee te nemen. Niet dus, er is dus niet een ander die mijn kar heeft gejat. Ik ben zelf degene die de kar van een kwark en kipfilet liefhebber heeft gekaapt. Die optie was nog geen seconde door mijn hoofd gegaan. Ik gooi regelmatig mijn boodschappen tussen de buit van een ander, levert hilarische situaties op. Maar een kar kapen; die is nieuw. Mijn ego zou ik nu het liefst verstoppen tussen de Bapao broodjes op de vriesafdeling.

Chagrijnig staan de klodders gel en het gespierde lichaam achter hun karretje. Ik besluit me compleet van de domme te houden en mijn weg te vervolgen. Rond 4 uur sta ik na een uur in de supermarkt dan eindelijk bij de kassa. Ik laad de boodschappen in de tassen en schuif de tas met lege flessen die ik vergeten ben om in te leveren opzij. Ineens zie ik het. Ik heb zojuist afgerekend, maar er liggen nog allerlei boodschappen in mijn wagen. De melodie van PinkPanter gaat door mijn hoofd terwijl ik de supermarkt uit glip.

Boodschappen inladen in de auto, en dan snel naar huis. Twee keer boodschappen kapen in een middag, mijn burgerlijkheid is zwaar aangetast. Ik trek aan de achterklep van mijn auto die maar niet open gaat. Kut, slot kapot? Ook dat nog. ‘Wat ben je aan het doen?!’ Ik kijk over mijn schouder waar een vrouw op hoge hakken me argwanend aan kijkt. Zo geïrriteerd mogelijk kijk ik terug; ’Nou dat zie je toch? Ik doe een poging om mijn verdomde achterklep open te krijgen.’ Waar bemoeit ze zich mee. Weer zo’n tut die denkt dat een paar hoge haar letterlijk boven de rest van de wereld doen uitstijgen. ‘Oja? JOUW auto?!’ Juist, je raad het al. Mijn brein is inmiddels zo moe en overprikkeld dat ik midden op de parkeerplaats met mijn gejatte boodschappen als een boze PinkPanter aan de achterklep van iemand anders zijn auto sta te trekken.

Lachend kijk ik haar aan; ‘Beetje moe geloof ik, sorry!’ Zogenaamd zelfverzekerd loop ik naar mijn eigen auto. Naar huis. Nu. Thuis plof ik op de bank. Er verschijnt een lach op mijn gezicht. Een goudenrandje van mijn NAH dit. Een voorbeeld van overprikkeling, maar mooi wel eentje waar ik met een stiekeme lach aan terug denk! Mijn buit van de dag? Een gratis vanille stokje, een pepermolen, koffiefilters en een sinaasappel. Mijn avondeten? Ik ben de tomatensaus voor mijn pasta vergeten, ik ga voor een tosti.

Wil je op de hoogte blijven van nieuwe blogs, gedichtjes of andere hersenspinsels? Klik dan hier om BreinVenijn te volgen op Facebook!

@BreinVenijn

Geschreven door: Fara Verhagen

2 Replies to “Hupsakee ik neem jouw boodschappen mee!”

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.